سپندار مذگان
                              شاد باد

در این خاک زرخیر ایران زمین
نبودند جز مردمی پاک دین
چو مهر و وفا بود خود کيششان
گنه بود آزار کس پیششان
همه بنده ناب یزدان پاک
همه دل پر از مهر این آب و خاک
پدر در پدر آریایی نژاد
ز پشت فریدون نیکو نهاد
کجا رفت آن دانش و هوش ما؟
که شد مهر میهن فراموش ما
نبود این چنین کشور و دین ما
کجا رفت آیین دیرین ما؟
گرانمایه بود آنکه بودی دبیر
گرامی بدان پس که بودی دلیر
به یزدان که گر ما خرد داشتیم
کجا این سرانجام بد داشتیم؟
نه دشمن در این بوم و بر لانه داشت
نه بیگانه جایی در این خانه داشت
از آن روز دشمن به ما چیره گشت
که ما را روان و خرد تیره گشت
از آن روز این خانه ویرانه شد
که نان آورش مرد بیگانه شد
چو ناکس به دهکد خدایی کند
کشاورز باید گدایی کند
اگر مایه ی زندگی بندگی است
دو صد باره مردن به از زندگی است
بیا تا بکوشیم و جنگ آوریم
برون سر از این بار ننگ آوریم
                                           "حکیم ابوالقاسم فردوسی"

در این آشفتگی
فقط همین یک دردمان مانده بود
که آنهم
وارد گشت.

اما چه رنجیست
لذت ها را تنها بردن

اساسا بعضی ها دیگر دارند به ما فحش می دهند.

خدایش بیامرزد.
هر کجای این شهر که می روم یادگار اوست. (تلمیح به آهنگ رو در و دیوار این شهر)
هیچ کجا را هم الحمد الله از قلم نینداخته ایم.
نا خود آگاه است که اشک امان نمی دهد.
وگر نه ما که دلمان برایش تنگ نمی شود.

..................................................

فکر خیانتت دیوانه ام می کند.
اما از تو در عجبم،
کدام نیرویی ماورایی اینقدر بی شرمانه یاریت داد.
کاش وقاهت چشمانت را از نزدیک می دیدم.
کاش صدای قهقه ی مستانه ات را آن شب از نزدیک می شنیدم.
واله و شیدای چه کسی شدی که صداقتم را، عشقم را، امیدم را فروختی.
من جز مدارا با تو چه کردم.
چقدر بی هوا نابودم کردی.
تو حتی لکنت زبانم را نشنیدی، تپش قلبم را نفهمیدی.
شب های بی قراری و انتظار پشت خط تو چه طور بر من گذشت.
شاید تلفن را قطع کنی و جواب دل ساده ام را بدهی.
من حتی به یک دلجویی کوتاه هم قناعت می کردم.
اما تو حاشا کردی.
دلت حتی ذره ای هم برایم نسوخت.
دلت!
امان از دلت.
باور کرده بودمش.
این ماهیچه ی کوچک با من چه ها که نکرد.
چند شب پیش از این خواب بی وفایی ات را دیده بودم.
وقتی از خواب پریدم نماز شکر خواندم.
همه ی آنها خواب بود و من در حالی که نفس نفس می زدم لبخند روی لب هایم نشست.
چه زود خوابم را تعبیر کردی نامرد.
چشمم بی شرمی نگاهت را باور نکرد.
مثل دلم که بی وفایی ات را باور نمی کند.
دل است دیگر.
اما من مکالمه های طولانی و پی در پی ات را باور کردم.
و کثافت بودن بی حد و اندازه ات را.
همین طور حماقت خودم را در عشق نسبت به تو.
تو به التماسم اهمیتی ندادی.
من می خواستم معترف ضیافت های شبانه ات شوی.
شاید داغ عشق ننگینت کمتر بر دلم سنگینی کند.
ولی تو با بی تفاوتی هر اتهامی را رد کردی،
مرا هم پس زدی؛
و من ماندم دادگاهی که در ابتدا در آن شاکی بودم و...
حالا متهم به فریب خوردگی.
میان علامت سوال های بی شمار،
که چرا با من چنین کردی؟
من از دستت دادم
یا کس دیگری تو را از من گرفت؟
......
بدون تو هم می شود نفس کشید بهترینم.
اما... به سختی.

می دانی گلم!
تو حیف شدی
اگر داوران این نقش آفرینی ماهرانه ات را می دیدند.
قطعا برنده ی جایزه ی اسکار تو بودی.
اما حیف که جز من
کسی شاهد بازی فریبنده ات نبود.
بازی چشم ها و لب ها.

خب عزیزم
با عدم احتساب دقیق دقیقه ها
فکر می کنم همین موقع ها بود
که زنگ می زدم و پشت خطت می ماندم.
تا صبح که خواب به چشمم نیامد.
بعد از آن هم که انکار خونسردانه ات دردی را دوا نکرد.
و من از آن شب تا به الآن
مدام با خودم فکر می کنم
پس آن حرف ها
آن حرف ها
آن حرف های قشنگ
چه بلایی سرشان آمد؟!
چه بلایی سر من آمد؟!
با من در خودت چه کردی؟!
چه طور کنارم گذاشتی؛ بی هیچ دلیلی.
در عرض چند ساعت چه طور من را فروختی.
من این همه پستی را چه طور در تو ندیدم.
چه طور باورت کردم.
نه
تو فقط به من بگو
فقط بگو
چه طور ترکم کردی؟!

بگذارید
سبیل هایتان، مظفر الدین شاه را از رو ببرد.
و ابروهایتان، پاچه ی بز را رو سفید کند.
و با پشم های صورت و دست و پا و... کارخانه ی پشم ریسی افتتاح کنید.
"
"
"
شاید رستگار شوید و شما را مدرسه راه بدهند.

هنوز برام عزیزی
هنوز برام همونی
به خاطر تو می رم
می خوام اینو بدونی

ما برای امیر شهیار می میریم.
ما عاشق مهدی اسدی می باشیم.
ما قلبمان برای بهرام رادان می تپد.
ما دلمان برای سیاوش خیرابی (بهرام) ضعف می رود.
ما دیوانه ی حسام یاریار شده ایم.
ما حسین تهی را می پرستیم.
ما armin2@fm را شدیدا دوست می داریم.

ما می خواهیم غضروف گوشمان را سوراخ کنیم، اما مامان نمی گذارد.
ما می خواهیم درس بخوانیم، اما منتظر جواب اقامتمان هستیم.
ما می خواهیم کلاس تنیس برویم، اما پول نداریم.
ما شدیدا پول لازم می باشیم اما با پدر قهر هستیم.
ما دوست داریم خودمان را دچار عشق مجدد بکنیم، اما نمی شود.
ما به دوست هایمان که با Love Boy Friend هایشان ازدواج می کنند حسودی می کنیم، اما چاره نیست.
ما دلمان می خواهد کله ی دختران مطلقه را که به طرز عجیبی شبیه Lucky Lock هستند را بکنیم، اما چه فایده.
ما می خواهیم به جای این دختران خوشبخت که شوهرهای بسی خوشتیپ و بسی بسی پولدار می کنند باشیم، اما نیستیم.
ما دوست داریم شبیه دافی های دلاری شویم، اما استحقاقش را نداریم.
ما می خواهیم رانندگی کنیم، اما هجده سالمان نمی شود.
ما می خواهیم مثل گذشته عشوه شتری بیاییم و دلبری کنیم، اما نمی توانیم.
ما دوست داریم دیگر کسی به ما نگوید یخ و تفلون هستیم، اما باز می گویند.
ما مشددا طالبیم پاریس هیلتون را با آن هیکل لاغر مضحک خفه کنیم، اما دستمان نمی رسد.
ما می خواهیم دهان کسانی را که وبلاگمان را فیلتر کرده اند سرویس کنیم، اما دچار کمبود جربزه هستیم.
ما...
ما بسی خسته و تنگدل می باشیم، شما چطور.

فندک رو داد دستم. گفت:
_یالا دیگه
_چی کار کنم؟!
_دستم رو بسوزون
_برای چی؟!
_می خوام هر وقت به زخمش نگاه می کنم یادت بیافتم. می خوام توی همه ی لحظه هام باشی. نمی خوام حتی یه لحظه فراموشت کنم. فهمیدی؟ حالا روشنش کن.
_اگه نباشه، یادم نمی افتی.
_بد قلقی نکن ستایش. معلومه که می افتم، اما...
بهش نگاه کردم. توی چشماش پر از اشتیاق بود. چشمام رو بستم و فندک رو روشن کردم و بردم طرف دستش. یه آه کوتاه کشید. نگاهش کردم. گفت:
_سوزوندی بی انصاف
_لوس نشو. خودت گفتی.
_قربونت برم بازم می گم. این زخم که چیزی نیست.
نگاهی به دستش انداختم. عاشق دستاش بودم. پوست زمختش ملتهب شده بود. گفتم:
_حالا که چی؟
_جاش می مونه. جای سوختگی همیشه می مونه. حالا دستت رو بیار.
_من! نه. حرفشم نزن.
_اذیت نکن ستایش. تو قول دادی.
_قول ندادم دستم رو بسوزونی.
_باید همیشه یادم باشی. حتی وقتی پیشت نیستم.
_مگه قراره بری؟
_نه نه نه. حالا به هر دلیلی که از هم برای یه مدت خیلی کوتاه جدا شدیم. دستت رو بدم ستایشم. همه باید بدونن تو مال منی.
دستم رو دراز کردم و باز چشمامو بستم. سوزش اذیتم می کرد. پلکام رو فشار دادم. تموم شد. چشمام رو باز کردم. گفت:
_سوخت؟
سرم رو به علامت تایید تکون دادم.
_الهی بمیرم... الهی قربون دستای سفیدت بشم... می کشمت اگه بفهمم کسی دستت رو گرفته.
دستم رو گرفت و جای زخم رو بوسید. با بی تفاوتی گفتم:
_من خوش زخمم. جاش میره.
نگاهم کرد... گفت:
_یعنی می خوای بگی فراموشم می کنی؟
_نه... می خوام بگم این زخم سطحیه. هر چی باشه یه روز پاک میشه. اون تویی که فراموش می کنی. من زخم عشق تو رو روی قلبم گذاشتم. اونجا تنها جایی که هیچ وقت پاک نمی شه.
---------------------------

*چهار ماه و نیم نبودم
*تایپ فارسی چقد سخت شده
*دلم تنگیده واست. خیلی
*امتحانامو مثل خر خوندم و مثل خر گند زدم.(اینم از نهایی)
*کنکور دارم و تمام روز به این فکر می کنم که از کجا شروع کنم
*حالت سادیسمیم تشدید پیدا کرده.
*من عاشق ماشینم. برای آدما به اندازه ی قیمت ماشینشون ارزش قائلم.مسخرس.
*شما به یه دوست پسر زود رنج که 2تا بنز و یه BMW بالای 150 میلیون داره چی کار می کنید؟ می پیچونینش؟
*احساس می کنم دیگه عاشق نیستم. خوبه؟! بده؟!   قطعا بده.
*می خوام از این مملکت، از این جهنم برم. چی کار کنم؟
*مثل یه بز معلق شدم. وسط زمین و هوا. خودمم نمی دونم دارم چه *هی می خورم.
*لباتو می خوام......................جوووووووووووووووووووووووون.
بیا
*بر می گردم.
بوس....................بوس

دیدمش
بالاخره دیدمش
بعد از چند ماه.
درست توی کت و شلوار.سنگین و موقر.
مثلا می خواد بگه خانوم بازی رو گذاشته کنار.
دلم می خواست بهش تبریک بگم.
بابا گفت زشته.
می خواستم بگم: آقای ب...تی! هیچ کس مثل اون خانوم برازنده ی شما نبود.
الحق و الانصاف خدا خوب درو تخته رو جور کرده.
مرسی خدا. مرسی که جواب هرکس رو توی همین دنیا می دی.
من می خواستم ببینم. می خواستم با چشمای خودم ببینم زن این آشغال بالاخره کی میشه.
کی گفته پسری که همه ...ی خورده آخرش یه زن آفتاب مهتاب ندیده می گیره؟!
هان؟!
من با چشمای خودم دیدم و باور کردم.
لیاقت اون عوضی همون دختر مطلقه ی ج__ه بود.
امشب می خوام نماز شکر بخونم.
مرسی خدا. خیلی حال دادی.
.................................................
پ.ن1:دلت برام تنگ شده! می دونستم.
پ.ن2:چشمای خودمه.
پ.ن3:بی حوصله ام. خیلی.
پ.ن4:سعی می کنیم سریع تر آپ کنیم. البته فقط سعی می کنیم.

از فرط بی خیالی بود
یا کنجکاوی
نمی دانیم.
ما، منتظر شما نبودیم.
یک صدای مردانه، که در پشت آن پسری پیدا بود.پسری عجیب.
نیازی به حضور یک آدم جدید نداشتیم.
نه پدر می خواستیم،نه مادر
دوست هم که الی ماشاالله.
دوست پسر هم که اصلا حرفش را نزن.
شوهر را نگو که هنوز دهنمان بوی شیر می دهد.
عشق...
اهل این حرفها نمی باشیم.
پس بی خیال. کلا فکر نمی کنیم.